Nie wiem

Biegnę
przez pustkowie
duszy nijakiej
wypranej z jakichkolwiek emocji
Słońce oślepia bezlitośnie
zamiast wskazać cel
Uciekam
przed świadomością
że pogubiłam się
w najważniejszym tunelu
rękopisie zawiłym poety
zwanym też przez ludzi
ŻYCIEM
Gdzie ta kropka?

Serca geniusz.

Za oknami krople deszczu,

Z drzewa spada złoty liść.

Miłość jest jak strony lektur,

Powód by do przodu iść.

Daje nadzieję wierzącym,

Jest jak światełko w tunelu.

Jeszcze nie jednego złączy.

Choć docenia ją niewielu.

Nawet kiedy czasem zwątpisz,

Słuchaj uważnie jej porad.

Wszystkim wokół konającym,

Pomoże podnieść się z kolan.

Niech szaleje z każdej strony,

Sama planuje pogodę.

W życiu nie trzeba mamony,

Być szczęśliwym mimochodem.

Smutek chowa się za chmurą,

A łzy gubią się w jej cieniu.

Co masz oddaj piórom,

Niechaj piszą serca geniusz.

~ Szusz.
( Mateusz Szulc )

...

I sterujesz statkiem
mych uczuć i emocji
w tą burzę
tak nieostrożnie
nieodpowiedzialnie
więc utoniemy we dwoje
bo tylko to nam pozostanie
ciemna i zimna głębia

Miliony kroków donikąd.

Zapomniałem,

Tak jak Ty zapomnisz, uwierz.

Nie kłamałem,

Mówiąc 'Kocham Cię', jak dureń.

Wspominałem,

Chwile w których było cudnie.

Nie płakałem,

Szkoda łez na pustą studnię.

Dojrzewałem,

W każdy dzień Twojej absencji.

Nie myślałem,

Spojrzeć prosto w oczy śmierci.

Układałem,

Wszystkie plany wciąż od nowa.

Nie skrywałem,

Nigdy żadnej prawdy w słowach.

Przemilczałem,

Każdą głuchą noc bez Ciebie.

Nie widziałem,

Kiedy życia sens mój przebiegł.

Byłem gotów,

Oddać wszystko w Twoje ręce.

Nie wiedziałem,

Że tak skończy moje serce.

~ Szusz.

( Mateusz Szulc )

***

stosy pomazanych kartek

na każdej coś jest napisane

jedno słowo

jeden wyraz

dla obcych

nic nie znaczące

małe

nieznośne

ja

a przecież każdy

jest tu

na Ziemi

po coś

coś ma osiągnąć

coś zrobić

i odejść

zniknąć

tylko wielcy zapiszą się na kartach historii 

co do kartek

najbardziej przeraża mnie świadomość

że te kartki

to jedyne co może po mnie pozostać...

stosy pomazanych kartek

a na każdej

twarz

trochę nieobecna

bez konturów

tylko oczy nos i usta

są prawie identyczne

każda

moja

co do tych twarzy

najbardziej przeraża mnie świadomość

że te twarze

to jedyne co może po mnie pozostać...

czuję się nieswojo

w tym wielkim tłumie

w tej wielkiej przestrzeni

nie jestem teraz sobą

moje ja jest nieobecne

przytłoczone neonami

drogimi sklepami

dużą latte

i słodkim sernikiem

ale chyba
najbardziej przeraża mnie świadomość

że ta latte i sernik

to jedyne co może po mnie pozostać...

black velvet...

delikatnie

niemal płynąc

stawia stopy

ubrana w 

czarny aksamit 

wspomnienie umarłej miłości

diamentowy naszyjnik migocze

w blasku wschodzącego słońca

okala jej łabędzią szyję

tak idealnie pasuje...

współgra

z aksamitną przepaską

na błękitnych oczach

podchodzi do okna

zagryza różane wargi do krwi

tańczy

nie ujrzy świtu

Omamiona

Czarnym

Aksamitnym

Głosem

Małego Chłopca


***

(LINK)

Ulotność chwycić w palce na chwilę

Może uda się
uchwycić w locie
chwile radości
małego dziecka
w ogrodzie pachnących róż
minutę bólu
kobiety zastygłej
przed śmiercią
moment potrzebny
by się zakochać
bez pamięci
spojrzenie pary
tak namiętne
przed rozstaniem
Może mój aparat
zdąży
zatrzymać czas na chwilę
by zapamiętać
życie
chciałabym.