Płomień.

Każdy z nas ma wady, 

Zdaje sobie z tego sprawę.

Każdy jest skazany, 

Już za życia na zagładę.

Kiedy zaczynamy zdanie,

Los nie daje nam dokończyć.

Błąka w bałaganie,

W którym każdy z nas zabłądzi.

Biegnąc na kolanach, 

Nie przeżyjesz Happy Endów.

Mimo wszelkich starań, 

Nie naprawisz wszystkich błędów.

Stojąc nad przepaścią,

Nie wybierzesz dobrze, uwierz.

Wierząc fotografiom,

Nie odnajdziesz siebie w tłumie.

Chociaż czasem ciężko,

Musisz biec gdy droga kręta.

By odnieść zwycięstwo,

Musisz milion razy przegrać.

Jesteśmy jak płomień, 

Który z czasem nagle gaśnie.

Złapmy się za dłonie, 

Sprawmy żeby płonął jaśniej.

~ Szusz.
( Mateusz Szulc )

Krukoludź?

Zadziobałaś mnie
tym swoim ostrym dziobem
złamałaś naszą obietnicę
że nic mi nie zrobisz
stale kłamałaś
twój chleb powszedni...
A ja myślałam
jako jedyna wierzyłam
iż Tobie podobni
mogą żyć z nami
bez kłótni i łowów...
,,Ptakoludzia da się oswoić!''
krzyczałam do ludzi
z pochodniami w dłoniach
Specjalnie Cię uczyłam
mowy i przyjaźni
by Was uwolnić od uprzedzeń
złamać wyrobione zdanie...
Oddałam się cała
projekt stał się czymś więcej
chciałam zmienić prawdę
zaprzeczyć temu co było
jednam na marne....
Potwierdziłam tylko plotki
że to co dzikie
dzikie pozostanie
przepraszam przyjaciółko
obiecałam inaczej
ale to Twoja wina
niecierpliwa Kruczyco....

Przyjaciel..

Poszli nad brzeg rzeki, usiedli obok siebie.

Co się stało dalej, żaden z nich już nie wie.

Darzyli się wsparciem, gdy byli w potrzebie.

W pewnej chwili jednak zabrakło gwiazd na niebie.

Wpatrzeni głęboko, w oczy swoje przecież.

Mówili o życiu, jak to dobrze je mieć.

Kilka godzin później, przy blasku księżyca.

Siedział jeden w płaczu, dziś przecież rocznica.

Płakał, głośno krzyczał, wierzył w to czego nie widział.

Słyszał wokół głosy, których nikt inny nie słyszał.

Myślał nad tym drugim, którego już nie ma.

Płakał myśląc o tym, że utracił przyjaciela..

~ Szusz.

( Mateusz Szulc )

Impresjonistka

Smocza Strażniczka

kiedy byłam jeszcze małym dzieckiem
miałam może z pięć lat
może mniej
wyciągałam z dna szafy
ślubny welon mojej mamy

zakładałam go
i bawiłam się we wróżkę
udawałam ulotne marzenie

to i do dziś pozostało
choć nie mam już welonu
ani białej sukienki
nie stąpam twardo po ziemi,
ale bujam w obłokach
wciąż marzę
szukając chwili
podziwiając jej ulotność
i grę promieni popołudniowego słońca
na zielonej ścianie

moja na wskroś impresjonistyczna natura
nie pozwala mi
kochać cię
dłużej niż sekundę

ale czasami, tak sobie myślę,
że sekunda dla świata
mogłaby trwać
całą wieczność...

Powiedz.

Powiedz ile razy stojąc,

Nad przepaścią swoich uczuć.

Byłeś gotów w nich utonąć,

Każde móc na nowo poczuć.

Ile razy w dół spadając,

Czułeś do siebie nienawiść.

Bez wytchnienia, non stop płacząc,

Chciałeś wadą czoła stawić.

Powiedz jak często bluzgałeś,

Nie znając innego słowa.

Ile odniosłeś porażek,

Bojąc się zacząć od nowa.

Ile razy szedłeś boso,

Aleją własnych doświadczeń.

Nie wierzyłeś własnym oczom,

Choć są przykre, dobrze znasz je.

~ Szusz.
( Mateusz Szulc )

srebrny półksiężyc

przy srebrnej toaletce
na srebrnym taborecie
usiadły chmurne oczy

wpatrują się uparcie
w taflę lusterka
szukając
oznak starości

czarne loki
spływają na nagie plecy
a chmurne oczy płaczą

zdejmuje srebrne kolczyki półksiężyce
i chmurne oczy myślą o przeszłości

półksiężyc za oknem
srebrny sierp przeszłości
zagląda przez okno

kot przeciąga się na parapecie

róża już dawno zwiędła
srebrne kolczyki poczerniały
zamknęły się chmurne oczy

i wszystko zniknęło
rozpłynęło się w blasku
srebrnego półksiężyca

Płacz, krzycz, kochaj, żyj.

Płacz, 

Kiedy z nieba kapie deszcz.

Tylko wtedy trudno poznać,

Czy to krople Twoich łez.

Krzycz,

Kiedy wokół słychać szept.

Tylko słowa wiedzą jak,

Nagiej prawdzie nadać sens.

Kochaj,

Kiedy uczuć pragnie świat. 

Nadaj miłości jej smak,

Bądź jak niebo, każda z gwiazd.

Żyj,

Nawet kiedy brak Ci sił.

W życiu nie ma drugich szans,

Wykorzystaj każdą z nich.

~ Szusz.
( Mateusz Szulc )